Вось табе і трэці варыянт. А магу й яшчэ адну рэцэнзію...
Тут браце і ёсьць моц крытыкі: хто каго перакрытыкуе. Адзінае правільнае меркаваньне - вось гэта сьмерць усяму...
Посьпехаў!

Стрэлы і крыжы
Шніп, В. А. Страла кахання, любові крыж: паэзія і проза / Віктар Шніп; прадм. У. Гніламёдава. – Мінск: Маст. літ., 2008. – 270 с.
Выйшла чарговая кніга В. Шніпа – “Страла кахання, любові крыж”. Выйшла, каб выклікаць заўсёдныя фармальныя водгукі крытыкаў і каб застацца праігнараванай большасцю аматараў беларускай паэзіі. А. Пісьмянкоў, Л. Дранько-Майсюк, У. Някляеў… Спіс сучасных папулярных паэтаў Беларусі можна працягваць, але у ім В. Шніпа не будзе. Гэтую выснову, папраўдзе кажучы, раблю з асабістага досведу: не сустракаў – ні сярод моладзі, ні сярод старэйшага пакалення, ні сярод філолагаў, ні сярод непрафісіяналаў – аматараў (што казаць, хаця б больш-менш сталых чытачоў!) яго творчасці. Толькі крытыка, нібы змушана, звяртае ўвагу. А летась В. Шніп яшчэ і прэмію атрымаў. Тая прэмія мяне трохі здзівіла, а ўвогуле насмяшыла....
...Цікава тое, што ў асноўным напісанае крытыкамі пра творчасць В. Шніпа з’яўляецца дастаткова праўдзівым. Напрыклад, узяць хаця б тое ж уступнае слова У. Гніламёдава. Але вось вершы чытаеш, чытаеш… Нібыта і добра. А нічога не западае ў памяць. Таму з апошняй тэзай У. Гніламёдава, тэзай, якая падагульняе сказанае, мушу не пагадзіцца, што “Новая кніга Віктара Шніпа “Страла кахання, любові крыж” – гэта яркі працяг рыс творчасці паэта”. Па-першае, ніякай яркасці тут не назіраецца (пры разглядзе паэзіі В. Шніпа як камернай лірыкі можна было знайсці вартасцей больш). Па-другое, недарэчным выглядае слова “працяг”: тыя ж тэмы і тыя ж мастацка-вобразныя і тэхнічныя сродкі іх выяўлення, – гэта ўжо не працяг, а тупік, з якога аўтар даўно не можа выкараскацца, хоць і імкнецца (гэтым разам праз чаргаванне прозы і вершаў).
На так званых сродках можна было б спыніцца надоўга. Яны настолькі заезджаныя В. Шніпам, што смех дый годзе. Храм, Храм, Храм, трам-та-ра-рам. Ствараецца ўражанне, што калі аўтар мае праблемы з думкай, ён прыбягае да дапамогі сімволікі, з аднаго боку банальнай, але лёгка чытаемай і знешне не пустой. Вось як гэта абгрунтоўвае У. Гніламёдаў: “Дзеля духоўнага і эстэтычнага ўпарадкавання жыцця ён (В. Шніп – А. Т.) часта выкарыстоўвае збіральныя універсальна-метафарычныя вобразы – сімвалы храма, рабіны, ружы, крыжа, неба, зоркі, мора і інш”. На жаль, шаноўны акадэмік падмануўся (на што свядома ці не і разлічваў паэт), бо за той універсальнай метафорыкай няма ні тое, што нічога, няма глыбіні, але затое яе тая універсальнасць дапамагае высмактаць з кантэксту, што можа зрабіць любы філолаг.
Ужо даўно варта было б, згодна з выпрацаваным мною стылем напісання водгукаў, працытаваць што-небудзь. Ды – лаўлю сябе на думцы – цытаваць жа і не хочацца! Настолькі ўсё шэра.
А з рыфмамі ўвогуле – прыкол. Калі прыглядзецца, аказваецца, што ў В. Шніпа выпрацавана пэўная парадыгма рыфмаў і пашыраць, тым больш мадэрнізаваць ён яе, мусіць, не збіраецца, а наконт злоўжывання дзеяслоўнымі клаўзуламі заўвагі яму рабілі даўно...
Пробліскі ў пошуках В. Шніпа нельга таксама абмінуць увагай. Проза аб успамінах з дзяцінства найбольш удалая. Але тут і здзіўляцца няма чаму, бо першапачатковы этап жыцця чалавека сказваецца на ім у цэлым і настальгія па тым часе найбольшая. Таму і пісаць, і чытаць пра яго цікава. А вось з сублімацыяй у фройдаўскім сэнсе гэтага слова лірычнаму герою аповесцей не хапае таленту: усё выглядае прымітыўна (жонцы трэба аддаць належнае!). Да таго ж і непрадумана (напрыклад: Міхась, памяняўшы замок суседцы, у якую закахаўся, толькі ад іншых потым даведваецца яе імя – “Лісты і залатое лісце”, – змена замка – не падстава для знаёмства!). У аповесці “Першы папяровы снег” варта высока адзначыць кампазіцыю. Затое ныццё a la Макар Девушкин тоеснае “Лістам” (дый развязка, канешне, пад капірку, але спачатку быў “Снег”, а потым “Лісце”). (Можа, В. Шніпу варта паставіць крыж на паэзіі і запусціць стралу ў бок прозы?)
Несумненна, В. Шніп застанецца ў гісторыі беларускай літаратуры. Колькасць ужо напісанага ім гэта забяспечыла. Але якасць пакуль што дазваляе яму спадзявацца толькі на адносна невялікую згадку творчага набытку, бо вызначаць яе будуць літаратуразнаўцы дня заўтрашняга.

Анатоль Трафімчык

(Ответить) (Thread)

Цікавы артыкул. Друкаваўся дзе?
Праўда, зноў жа ўсё намалявана пераважна чорнымі фарбамі.

Вазьміце зборнік Шніпа пачатку 90-х. Там ёсць і паэзія і арыгінальнасць. Проста паэтам шкодна МНОГА пісаць. Думаеце, у 13-томніку Танка ўсё шэдэўральна? Хопіць там і няспыннай старэчай графаманіі. У Пушкіна цэлыя тамы пустаслоўных "віршаў" пра бабскія ножкі.

Усе мы падвержаны графаманіі, калі доўга жывём або не кідаем тварыць, як Галубовіч ці сумнай памяці Сыс.

(Ответить) (Parent) (Thread)

Репліка про "літератора та його критика" -- чаруюча. Критик обслуговує літератора? Чи є його хатнім улюбленцем? І здається, Ви забули про такого-сякого посередника, власне твір
>>Тады як з-за асаблівасцяў псіха-фізіялогіі аб’ектыўным можа быць толькі крытык-мужчына
А це вже просто тихий жах. Даруйте моє невігластво. Які саме психофізіологічні особливості жінок-критиків заважають їхньому професіоналізму?

(Ответить) (Thread)

"Які саме психофізіологічні особливості жінок-критиків заважають їхньому професіоналізму?"

Немагчымасць мысліць аналітычна, рабіць самастойныя высновы, адкрываць новае. Жанчына-крытыкі зазвычай адно паўтараюць вядомыя ісціны і "дакручваюць" ужо адкрытыя і раскручаныя мужчынамі-крытыкамі імёны.

Тое самае няма геніяльных празаікаў сярод жанчын і быць не можа. З прычыны прыроднай эмацыйнасці і слабай аналітычнасці розуму. Адна Астрыд Ліндгрэн толькі. І тое - дзіцячая пісьменніца.

Не крыўдуйце. Жанчыны самой прыродай не прыстасаваны быць Эйнштэйнамі, Талстымі і Моцартамі. Затое ўмеюць многае з таго, што мужчынам не па зубах.

(Ответить) (Parent) (Thread)

Я не ображаюсь, я дивуюсь Вашій заґратованій свідомості. І напевне, цю розмову продовжувати такі не варто. Щось змінить моя репліка про те, що чи не в кожній європейській літературі (а на сході це ще й японці) соціальний роман починався із жіночих імен? Що окрім Лінгрен, якщо йдеться про північ, є ще й Лагерльоф? Що здібності до аналітики і оригінальності не залежать від будови статевих органів? Гомеричні висновки, які ви з такою легкістю робите, мають ґрунтуватися, принаймні, на відповідного масштабу знаннях, а не на імені Белінського. Я назву ім’я Цебрикової. І що з того?
Сперечатися не варто. Згоди не дійдемо, а посваритися - посваримося. Чи не так?

(Ответить) (Parent) (Thread)

"Белінського. Я назву ім’я Цебрикової. І що з того?
Сперечатися не варто."

Вы яшчэ параўнайце Шэкспіра з безнадзейна састарэлай Жорж Санд. Або Дастаеўскага са звышпапулярнай сярод мадамаў Уліцкай.

Заява тыпу: спрачацца не варта - заўжды ад слабасці аргументаў.

Нічога крыўднага ў тым няма, што Прырода не робіць геніяльных жанчын. Бо новыя гены (чытайце генэтыку) яна апрабоўвае на мужчынах, а ўжо толькі праз шмат пакаленняў, калі гэты ген варты, ён перавандроўвае да жанчын.

Мужчына спрадвеку - воін, паляўнічы, першапраходнік, мозг яго мусіў прымаць хуткія рашэнні дзеля захавання роду і абароны жонкі і дзяцей. Таму не дзіва, што ён больш дасканалы ў плане нестандартнага мыслення.

(Ответить) (Parent) (Thread)

«Сперечатися не варто» - то не від слабкості аргументів, а від небажання порпатися у тому багні, в яке ви добровільно влізли, в найкращому випадку, через власне невігластво. Але там вам і місце, як виявилося

(Ответить) (Parent) (Thread)

Вось жа не разумееш ты, чалавек хоча сто каментаў і мільён наведванняў/праглядаў. :)))

(Ответить) (Parent) (Thread)

Чалавек, які напісаў гэты камэнтар, мае абмежаваны кругагляд і нізкі ўзровень інтэлекту. І мне пляваць, якога ён полу.

(Ответить) (Parent) (Thread)

Гэта ты проста крыўдзішся, што сярод гэтых выбітных постацей цемнаскурых амаль няма... :)) Гэта ў вас такая псіхафізіялогія, што вы не можаце добры твор напісаць? А М.Ю. - белы мужчына! Гэтым усё сказана! :))))

(Ответить) (Parent) (Thread)

>>>Затое ўмеюць многае з таго, што мужчынам не па зубах.

Вы пра мінет?

(Ответить) (Parent) (Thread)

>>Тады як з-за асаблівасцяў псіха-фізіялогіі аб’ектыўным можа быць толькі крытык-мужчына


дадада. вашы беларускія сёстры жывуць і ствараюць у такім псыхалягічным клімаце:)

тут адзін крытык, напрыклад, у рэцэнзіі на зборнік жаночай паэзіі напісаў:

"Няхай мяне абвінавачваюць у літаратурным расізме, але ўласны чытацкі ды жыццёвы вопыт прымушае сцвярджаць, што сапраўдная місія жанчыны ў зямным свеце заключаецца ў самарэалізацыі праз сям’ю і каханне (спяваць серэнады – мужчынскі занятак). Калі гэта адсутнічае, пачынаюцца ідэйныя хістанні, якія ў рэшце рэшт прыводзяць да алкагалізму, паталагічнага працалюбства, фемінізму, а часам і да паэзіі. Але за метафарамі не схаваеш душэўную неўладкаванасць і псіхалагічныя комплексы".

Харошы артыкул. Камінг сун. Шчыра раю пачытаць:)

(Ответить) (Parent) (Thread)

Пошуковники мовчать. Кого Ви, Марійка, цитуєте?

(Ответить) (Parent) (Thread)

Генія.

(Ответить) (Parent) (Thread)

ну це вже без питань

(Ответить) (Parent) (Thread)

Дык ісьціны ж адносна мастацтва няма :)
Ўсё залежыць ад пункту гледжання.

(Ответить) (Thread)

Не, дружа, ісціна ёсць. А пункты гледжання ідыётаў разумных не цікавяць.

Адказ Марыйкі - гэта тыповая бяссільная псіхапатычная ерась. Яна толькі пацвярджае маю выснову, што жанчыны - істоты як правіла недалёкія, не здольныя глядзець аб'ектыўна на сітуацыю. Гэта ваяўнічы фемінізм. Чытайце кнігу Ніканава "Канец фемінізму".

Дый Марыйка сама цудоўна ведае, што геніі беларускай літаратуры - Купала, Багдановіч і Караткевіч, а не Цётка, не Янішчыц і не Бондар.

І ў русакоў ніводнай геніяльнай дамы няма. Чаму жонка перапісвала Талстому ягоны шэдэўр, а не наадварот, ён ёй памагаў пісарчуком? Чаму лепшая кніга стагоддзя "Архіпелаг" напісана мужыком-зэкам, а не зэчкай? Чаму мае паліцы сусветнай клаіскі (азірніцеся на свае!) забіты аднымі мужыкамі плюс Ж.Санд і яшчэ некалькімі паэтасамі? Чаму не наадварот? Чаму Леанарда не баба? І Рафаэль, і Сакрат, і Хрыстос?

Так што, жанчынкі, крыху суйміцеся і займіцеся сваёй непасрэднай дзейнасцю - нараджаць дзетак. Або паўтараць вядомыя ісціны ўслед за мужчынамі. Або пісаць вершы - гэта адзінае ў літаратуры, што ў іх сяк-так атрымоўваецца.

І не спрачайцеся з відавочным. Каб не выглядаць недарэкамі.

Нікога не хацеў скрыўдзіць асабіста. Проста не цярплю ваяўнічага глупства.

(Ответить) (Parent) (Thread)

Аяяй, як ветліва - адказваць на камэнтары трэцяму чалавеку.

Калі вам заўгодна, тлумачу, чаму ў вас нешырокі літаратурны кругагляд і нізкае айк'ю. І, дадам, слабое валоданьне мэдодыкамі літаратуразнаўчага параўнаньня.

Вы яшчэ параўнайце Шэкспіра з безнадзейна састарэлай Жорж Санд. Або Дастаеўскага са звышпапулярнай сярод мадамаў Уліцкай.


Ці правамоцна параўноўваць бузіну ў гародзе і дзядзьку ў Кіеве? Чаму вы ня кажаце аб прарыве ў разьвіцці ангельскага раману, які ў 18-19 ст. быў зьдзейсьнены роўнаапостальна - мужчынамі і жанчынамі (Стэрн, Філдынг, Остэн, Рэдкліф, Мэры Шэлі, урэшце рэшт???) Чаму вы параўноўваеце ангельца Шэкспіра - паэта і драматурга 15-16 ст., з францужанкай Жорж Санд - пісьменьніцай 19 ст. (яе таксакма ў першую групу, дарэчы)? Праясьніце. Калі ў вашым выказваньні і ёсьць лёгіка, то чыста тая, якую звычайна называюць жаночай.

Далей, Уліцкая - Дастаеўскі. Неяк неправамоцненька выглядае таксама, пагадзіцеся. Чаму ня Ўліцкая - Пялевін там, ці Сарокін? Бянтэжыць мяне ваш мікс эпохаў і мастацкіх накірункаў.

Далей,

геніі беларускай літаратуры - Купала, Багдановіч і Караткевіч, а не Цётка, не Янішчыц і не Бондар.


Па-першае, ня геніі, а клясыкі. Па-другое, клясык ( і геній у сынанімічным яму значэньні) - паняцьце не абсалютнае, а адноснае. Прыналежнасьць таго ці іншага тэксту да клясыкі, таго ці іншага аўтара - да пантэону - вызначаюцца соцыякультурным кантэкстам, грамадзтвам, якое ў нас як было кансэрватыўна-патрыярхальным, так і застаецца. Але сэнс нават ня ў гэтым, а ў тым, што неправамоцна дзяліць усё напісанае на зямлі па полавай прыкмеце. Гэта ж тычыцца вашага наступнага феерычнага пытаньня:

Чаму мае паліцы сусветнай клаіскі (азірніцеся на свае!) забіты аднымі мужыкамі плюс Ж.Санд і яшчэ некалькімі паэтасамі? Чаму не наадварот? Чаму Леанарда не баба? І Рафаэль, і Сакрат, і Хрыстос?

Баюся, справа ў тым, хто ставіць кнігу на паліцу, а ня ў жанчынах:)

>>>Чаму Леанарда не баба?

Ну вапшчэ. Гэта тое самае, што запытацца, чаму Міхась Южык - не разумны, інтэлігентны, начытаны беларускі літаратар, а беларускі-літаратар-хадзячая банальнасьць. Уласна, паслухаюся вашай парады і паўтару кагосьці з разумных мужчын. Усё пачынаецца з вашага сакрамэнтальнага пытаньня "Чаму Хрытос - ня баба". Ну, таму што быў-быў на зямлі матрыярхат, а потым стаў патрыярхат. І на зьмену ўсялякім багіням-Маці прыйшоў культ бога маскуліннага. І ўвогуле ўся цывілізацыя выбудавалася вакол прадстаўленьня прыярытэту мужчынскай палове. Гэта ж першы курс любога гуманітаргана факультэту! А тое, што вы ведаеце, хто такі Леанарда, - заслуга самога Леанарда як асобы, творцы, генія, калі хочаце - бо ведаеце, колькі ў ягоную эпоху навокал прытусоўвалася ўсялякіх міхасёўюжыкаў - і пра іх ніхто ня памятае.

Тым ня менш, былі мастачкі-жанчыны нават у эпоху Адраджэньня. А што да беларускага кантэксту, я назаву два прозьвішчы: Лужанін-Пфляумбаум.
Няўжо іх гісторыя вас нічому не навучыла?

>>>>Так што, жанчынкі, крыху суйміцеся і займіцеся сваёй непасрэднай дзейнасцю - нараджаць дзетак.

Сказала б, "гэты мы як-небудзь бяз вас", але не магу, таму што без мужчынскай дапамогі тут ну ніяк. Але ці не па гэтай прычыне ўсё больш беларускіх жанчын зьяжджаюць за мяжу? Міхась Южык, як вы думаеце, у чым прычына ўцечкі на Захад беларускага генафонду?

>>> ваяўнічы фемінізм.
Калі я ваяўнічая, і я жанчына - гэта ня значыць, што я - ваяўнічая фэміністка. Я перакананая, што ёсьць шмат людзей, з вамі нязгодных, але ім проста ляніва спрачацца з недалёкім суразмоўцам.

(Ответить) (Parent) (Thread)

“>>>Чаму Леанарда не баба?

Ну вапшчэ. Гэта тое самае, што запытацца, чаму Міхась Южык - не разумны, інтэлігентны, начытаны беларускі літаратар, а беларускі-літаратар-хадзячая банальнасьць.”

Марыйка, прабачце, але самі разумееце, што пасля пераходу на асобы ніякай дыскусіі быць не можа. (Вы самі развязалі мне рукі)

Хіба ў вас ёсць хоць адзін аргумент, што пацвярджае маю “неначытанасць” і “банальнасць”. Ні за адзін надрукаваны па беларуску тэкст мне не сорамна. Тое, за што сорамна, - не друкую. Дарэчы, не сарамаціў мяне ў гэтым нават апошні графаман-рэдактар, што піша дзяжурныя адпіскі, нават у часе майго пачаткоўства. Ну ды ладна пра сябе.

Скажыце, паважаная, ці не Ваш быў выступ на нядаўняй “свабодзе”, не вашы там былі вершы на сайце? Скажыце, вы можаце сябе хоць трохі аб’ектыўна ацэньваць? Або кампенсуеце сваёй грамадскай актыўнасцю адсутнасць мастацкага таленту і чуцця слова? Гэта не вашы там былі рыфмаванкі пра Кастуся Травеня? Не сорамна за такое? Вы нават не валодаеце самым простым у мастацкай літаратуры – вершаскладаннем. А берацеся судзіць раманіста, які палец аб палец не варухнуў у закуліссі, каб прапіхваць свае раманы ў “Полымі”, дзе яны двойчы друкаваліся. Не адчуваеце розніцу, калі ты п’еш чай з галоўрэдам АРХЭ, як ваш Хадановіч, і калі ты не пераступаеш парога рэдакцыі? Звычайна кажуць, паглядзі, хто твой сябар. Вы не нашмат саступаеце Хадановічу як паэту, гэта вас упрыгожвае. Гэта новая генерацыя літаратараў, фарысеяў новага часу, якія выдаюць форму за змест. З імі ў мяне не можа быць анічога агульнага. Хочаце гаварыць прыстойна – пакіньце сучасную манеру абражаць і сыпаць сваёй “начытанасцю”.
Жанчыны, якіх вы пералічвалі, у літаратуры былі, ды не пакінулі следу, іх амаль што не перачытваюць. Вось у чым розніца паміж імі і Філдынгам, якога я, дарэчы, таксама лічу састарэлым і данельга расцягнутым. Былі і мастачкі: ды народ ведае Ван-Гога, Рэмбрандта і г.д, а іх – толькі спецыялісты.

Вось знарок праверыў: у маёй багатай хатняй бібліятэцы, якую збіраў не я, жанчын- празаікаў амаль няма. Зайшоў да суседкі – на тысячу тамоў тое самае.

А вы нахабна аспрэчваеце відавочнае. Гісторыя сама расстаўляе акцэнты. Вы і такія як вы казыраеце сваімі перакладамі ў замежжы, а ведаеце, што Дастаеўскі стаў перакладацца праз дзесяцігоддзі пасля смерці? Пэўна ж, ён не варты і абцаса з нагі нашых прасунутых сучаснікаў, што падмітусіліся па замежжы і самі ж сябе паўладкоўвалі ў іхнія выданні. Адчуваеце розніцу: калі сам перакладаеш сябе праз сацыяльную актыўнасць, і калі цябе перакладае нацыянальная культура пасля смерці?

Не веру, што вы гэта шчыра пісалі. У вас гарлае абражанае феміністка. Астыньце, ачахніце і падумайце, можа ўсё-ткі не маеце рацыю? Бо той, хто мае заўсёды рацыю, выклікае ў мяне падазрэнне ў ягонай уцямнасці. Чуў, вы там поўхаў надавалі В-ву... Ёсць пэўныя заспакаяльныя сродкі, “ксанакс”, “тазепам”... Або на благі канец – піва.

І прашу, паймейце хоць крыху гумару і не крыўдуйце. Людзі без пачуцця гумару таксама выклікаюць у мяне падазрэнне.

(Ответить) (Parent) (Thread)

Дзякуй вялікі за шчырыя словы!

Так, я прызнаю вашу рацыю. Я - ваяўнічая фэміністка без пачуцьця гумару, у якой скончыўся ксанакс. Вы - геніяльны літаратар, які ні разу ня піў гарбату з рэдактарам "Полымя", і вас перакладуць на іншыя мовы толькі пасьля сьмерці. Ніводная жанчына нічога вартага ў мастацтве не зрабіла.

(Ответить) (Parent) (Thread)

У мяне няма права і падстаў не паважаць Вас асабіста.
Да таго ж мужчына мусіць саступіць першым.

І ўсё ж, Марыйка, каб не быць галаслоўным перад чытачамі майго блогу:

МАРЫЯ МАРТЫСЕВІЧ. З НОВЫХ ВЕРШАЎ ("Свабода")

*

Пісьменьнік Кастусь Травень
прыходзіць на чужыя
літаратурныя вечары
і прадае ў фае свае кнігі.
Іх асноўная думка ў тым,
што, нягледзячы на маразы,
трэба дажыць да адлігі.
А пасьля ён ідзе дамоў,
складае ў стосік асобнікі,
што яшчэ мае,
уключае таршэр і сядае чытаць
Карла Фрыдрыха Мая.

Калі цяпер гэта лічыцца "вершамі", то я першая ракетка свету Роджэр Федэрэр.
Верш - гэта не тое, што можна пераказаць прозай. І за верлібрам тут не схаваешся.

А так справа ваша (грамадска-публічная) карысная, карыснейшая чым мая. Вас хоць бы чуе моладзь. Не кажучы пра А.Х., якога я заадно ўжо пакрыўдзіў пад гарачую руку. Так што выбачайце. Спадзяюся, не станемся ворагамі да скону жыцця.

(Ответить) (Parent) (Thread)

А чаго спадар так нервуецца? Ўсё будзе добра.

Але ці не маглі б вы мне патлумачыць: як вы ведаеце гэтую ісьціну (гаворка ідзе пра ацэнку мастацкіх твораў, не пра што іншае). Вось як можна сказаць, што вось гэта ацэнка аб'ектыўная, а тая - не?

(Ответить) (Parent) (Thread)

Spadziaiusia vy uzho svaju henijal'nuju halavu linejkaj abmeryli? :)))

(Ответить) (Thread)

"...жанчыны - істоты як правіла недалёкія, не здольныя глядзець аб'ектыўна на сітуацыю. Гэта ваяўнічы фемінізм."
Прабачце, шаноўны, але якая гэта жанчына вас так моцна пакрыўдзіла, што вы выдаёце такія пасажы?
Думаю, прысьпеў час зьвярнуцца да супрацоўнікаў лабараторыі дзядулі Фройда...
Дарэчы, а як выглядае "мірны фемінізм"? ))

(Ответить) (Thread)

Ісьціны пра зборнік Шніпа сапраўды ў прыродзе не існуе. Бо ісьціна -- тое, што пра яго думаю я, праўда ж? А я гэтага зборніка не чытаў (і не зьбіраюся).

(Ответить) (Thread)

Жана, кстаці гавара, Капуста - такі, ведаеце, адэкватны чалавек. Шніп проста фуфлёвы паэт, якіх у Беларусі большасць. Якіх паўсюль большасць. Да і фуфлёвага боьшасць, у цэлым, таму і казаць пра гэта нецікава.
Наконт жаночае крытыкі. Я вось на філфаку, калі я там вучыўся, разам за Капустай)), я на філфаку бачыу вельмі класных выкладчыц замежнай літаратуры. Бачыў і кепскіх выкладчыкаў беларускай літаратуры. А яны, між тым, выкладчыкі літаратур, з'яўляюцца да таго ж і даследчыкамі і крытыкамі. Такая жахлівая заканамернасць. Я вас да калапсу думкі падводжу. У сэнсе, да таго я вас падводжу, што канешне, усе жанчыны фіговыя крытыкі, але у тых месцах, дзе збіраюцца крытыкі, вельмі шмат добрых жанчын крытыкаў. Вось такі маразм. Разумееце? Я сам не магу да канца ў гэта паверыць))).
Далей. Пра дзяўчынку, якая таксама, як і Шніп, піша фіговыя вершы (што вы і канстатуеце). Ну дык і вы пішаце фіговыя. Што зрабіць. Вы можаце лічышь, што я памыляюся. І вы будзеце мець рацыю. Вы можаце лічыць, што і я пішу фігова і ў сукупнасці будзеце мець рацыю двойчы за дзень.
калі б мы ўсе пісалі што-небудь добрае, і калі б мы разумелі, як выглядае нешта добрае (кшталту Камю, ці там якога-небудзь Бродскага), дык і наша літаратура прыносіла б грошы) і чыталі б яе некаторыя людзі яшчэ, акрамя стваральнікаў і іх сваякоў. І рэдактараў. І кепскіх жанчын-крытыкаў.

(Ответить) (Thread)

Пісалі фігова і Камю, і Бродскі. Адзін проста быў з першых экзістэнцыяналістаў, а другога раскруціла на ўвесь свет сусветнае яўрэйства. Ніколі яго паэзія мяне не кранала. І вы б пра яе не ведалі, не стань ён дысідэнтам, а затым нобелеўскім.

А Шніп не слабы паэт. А Капуста яшчэ з сябе нічога не ўяўляе як Капуста. Пакуль яе Лада Алейнік прывяла за ручку ў ЛіМ. Хай бы паспрабавала прабіцца самастойна, як я.

(Ответить) (Parent) (Thread)