У апошнім нумары “Дзеяслова” (№34) змешчаны мемуары Валянціна Блакіта, чыноўніка ад культуры за савецкім часам, якія друкуюцца з працягам. Там ён апісваў усю паднаготную працы савецкіх чыноўнікаў. Цікава было чытаць. Сустрэліся там і нашы добрыя знаёмцы, заўсёднікі “Свабоды” Законнікаў і Бураўкін. Яны шчыравалі ў міністэрствах на беларускае слова яшчэ пры Машэраву.

Пры чытанні Блакіта не пакідала ўражанне, што савецкія культурніцкія чыноўнікі самі ж і ствараюць цяпер міф пра сваю адданую і ахвярную працу на карысць беларушчыны. Можа, я памыляюся. Але усё-ткі як быць з паэмай спадара Бураўкіна “Ленін думае пра Беларусь” і як сумясціць гэта з яго цяперашнім дэмакратычным незалежніцкім светапоглядам – не разумею, хоць рэжце.

Вось строфы з той незабыўнай паэмы (цяпер, пэўна ж, хацелася ёй стацца “забыўнай”?):

Можа, зморшчыцца строгі гісторык:
"Факты выбраў на свой капыл.
Гэтак нехта напіша скора –
Ленін думаў і... пра Капыль..."

Я, не крыўдзячы мудрай навукі,
На сябе адказнасць вазьму,
Ленін думаў
Пра нас і ўнукаў,
Пра Капыль і Лагойск, і Карму...

I калi на стале гасцiнна
Рассцiлаем мы белы абрус
То таму што штодня, штохвiлiны
Ленiн думае пра Беларусь.

(Думаў Ленін у сэнсе – як найхутчэй перастраляць і зарыць у Курапатах цвет беларускай нацыі? – М.Ю.)

Вось так рабілася літаратурная кар’ера за савецкім часам. А таму думаецца, спадар Блакіт, што беларушчына ўсё ж трымалася не на такіх, як вы, а на Багдановічах ды Караткевічах... Я нават у гэтым перакананы.

Калі “Свабода” не грэбуе такімі людзьмі, то ці можна верыць яе палітычным прамовам? Радыё “Свабода”, на мой грэшны розум, гэта своеасаблівае мяса з душком. Ратуюць яе адно некаторыя шчырыя людзі, што там па волі лёсу працуюць. Чыстаму ўсё чыста, як сказана ў Новым Запавеце.