Але ж нянавісць сп. Бураўкіна да ўзгаданых пісьменнікаў грунтуецца на досыць яўных падставах. Раней Бураўкін сядзеў на залатаноснай жыле дзяржаўнага друкавання, а цяпер туды пераселі іншыя. Толькі ніхто не сказаў на “Свабодзе”, што ў часы раскошнага друкавання Бураўкіна і Ко Аўруцін ад дзяржаўнага друку не атрымаў анічога, ні нерэальных ганарараў, ні высмактаных з пальца званняў.

Калі хто хоць трохі разбіраецца ў паэзіі, то не стане ганіць вершы Аўруціна, як бы люта ён яго ні ненавідзеў за чалавечыя якасці. Нянавісць зашорвае вочы. Аўруцін як паэт нашмат вышэйшы за паэта Бураўкіна, які зрабіў сабе выдатную кар’еру, славячы правадыра пралетарыяў У.І.Леніна. Цэлую паэму паклаў да ног Ільіча (“Ленін думае пра Беларусь”, гл. СЮДЫ).

У юнацтве я зачытваўся не нібыта класічнымі апавяданнямі Стральцова, а дэтэктывамі Чаргінца, якога мяшаюць з граззю толькі таму, што ён знаходзіцца на  дзяржаўнай пасадзе. Дык змяшайце тады і Барадуліна, і Гілевіча, і Куляшова – усіх нашых “класікаў” Савецкага часу, якія служылі дзяржаве самааддана.

Вінавацяць крытыка Андрэева, што ён узносіць да Нобеля вершы Аўруціна.

А ў сваім воку бервяна не заўважылі?

Кісліцына ўзахлёб хваліць літаратара Хадановіча, якога большасць наогул за паэта не лічыць.

Аркуш нежартоўна цягне ледзь не на таго ж Нобеля паэта Мінкіна.

На Глобуса і зусім цэлы штат крытыкаў завіхаецца. Прычым не грэбуе наш “культавы” ў нялюбых дзяржаўных выданнях хоць якое апавяданнечка ціскануць.

Кожны кулік сваё балота пахваліць, а як жа.

Усё гэта мурашыная валтузня, дзе літаратурай і блізка не пахне.

Найчасцей мы ведаем імя, з якім не звязана хоць трохі прыстойнага твора. Так і ломіш галаву, што такога вялікага напісаў гэты знакаміты N, з чаго такі галас, дзе яго “Фаусты” ці “Гамлеты”. Нямашака. І з-за мізэрнасці таленту не прадбачацца.

За нянавісцю некаторых да дзярждруку і сляпому ўбачыцца крыўда, што іх афіцыйна ніхто не прызнаў. Нават Высоцкі пішчом лез надрукаваць хоць радок у “Новом мире”, мала яму было славы народнай, хацелася любові дзяржаўнай.

Карацей, без пачуцця гумару за такімі разборкамі назіраць было б вельмі нудна. З гумарам жа – гэта наш дамарослы літаратурны “Аншлаг”.