(no subject)

Міхась Южык

ЛіМаразм-new era-№67

Чаргінец так і не здолеў сацыялізаваць Новікава

Доўгая праца генерала міліцыі Чаргінца па апякунстве і куратарстве маёра Новікава закончылася ссылкай апошняга на малую радзіму – у маляўнічы горад над Сожам Гомель.

Гэтым самым генерал распісаўся ў беспаспяховасці сацыялізаваць адыёзнага блогера, асацыяльныя паводзіны якога закончыліся шматлікімі адміністрацыйнымі справамі і судамі. Нават вялізныя грошы, якія спаганяе закон з Новікава, не вылечылі яго асацыяльнасць, жаданне блазнаваць, задзіраць і абражаць прыстойных людзей.

Прыйшлося зачыніць яго сайт і выцесніць Новікава са Смалевічаў, дзе ён у дачным пасёлку пражываў з колішнім сваім шэфам Чаргрнцом, на поўдзень Беларусі, далей ад сталіцы, каб найменей шкодзіў Саюзу пісьменнікаў Беларусі.



.................................................................................





Вядома, што ў Гомелі самае слабае літаратурнае жыццё з усіх абласных цэнтраў. Там з зімы і пасяліўся апальны блогер.



Мой бацька таксама родам з горада над Сожам, і я цудоўна ведаю, у які маляўнічы рай пераехаў на вечную ссылку блогер. Хай яму будзе там хораша.









(no subject)

Міхась Южык

ЛіМаразм-new era-№65



Пасля выгнання Новікава Саюз пісьменнікаў “моцна здаў”

Новікаў з блога “літкрытыка”, які згубіўся ў нетрах Сеціва без свайго самавітага адраса і страціў свайго чытача, нядаўна чарговым разам быў пакараны правасуддзем праз Чаргінца. Пакаранне было энным па ліку, справядлівым і неадхільным – Новікаў зноўку будзе плаціць за хлусню і абразы.

Аднак жа дзіўна: да выгнання з Саюза Пісьменнікаў Беларусі ў 2013 годзе Новікаў… быў у гэтым страшным “чаргінцоўскім карманным саюзе” ад пачатку яго стварэння і… на добрым ліку ў Чаргінца!
Ён не грэбаваў той суполкай, “бескарысным пісаб’яднаннем”, як ён яго цяпер ахрысціў. А быў разам з тымі, каго месяц за месяцам і год за годам называе “падонкамі”, “сукінымі дзецьмі”, “сучымі трыбухамі” і “прыкарытнікамі”.

Вось як ён гаманіў пра СПБ да выгнання (артыкул “Явление Иуды народу. Часть вторая”):



А вось што пісаў на блогу сваім нядаўна і піша падобнае заўжды:






Як супаставіць? Падваенне асобы? Або пасля выгнання Новікава СПБ рэзка “здаў” і “ссучыўся”? Але ж так не бывае.
Вось што гаворыць сведка стварэння СПБ, відавочца падзей, знаны паэт Аўруцін (артыкул «Служил Гаврила… или Кто остановит Новикава?»
[Здаецца, паводзіны Новікава даволі паслужлівыя і дагодлівыя, ці не так, спадары?]

«Время от времени Николаю Ивановичу требовалось срочно найти какую-нибудь старую фотографию или газетную вырезку, что сделать в его заваленном сотнями папок кабинете было, казалось, делом почти безнадежным. Тогда он звал на помощь своего помощника, высокого, крепкого телосложения седеющего мужчину средних лет, и тот начинал лихорадочно перебирать папки, приговаривая: «Еще сегодня здесь эта вырезка лежала… Сам видел… Это вы, Николай Иванович, куда-то переложили, а теперь вспомнить не можете…»

«На недовольное бурчание своего шефа Александр внешне никак не реагировал, деловито возникая из-за двери, если тот окликал его снова. От поручений не отказывался – мог и кофе для беседы шефа с важным гостем сварить, и многочисленные ордена-медали Николая Ивановича надраить до блеска… Но лучше всего у него получалось носить за шефом пухлый, набитый бумагами, портфель, когда Чергинец шел на какое-нибудь важное мероприятие».




«Позднее, когда в ноябре 2005 года во Дворце профсоюзов проходило Учредительное собрание воссозданного СПБ, Новиков, выполняя поручение Чергинца, наконец-то нашедшего своему помощнику дело по его скромным способностям, стоял в вестибюле и зорко следил за тем, чтобы в зал не проникли посторонние – благо, стати и крепости мускулов у отставного «силовика» было достаточно, чтобы выпроводить нежелательного гостя за порог».

«Кто-то из коллег и сообщил мне однажды, что в интернете появился новый сайт «ЛитКритика.by», который возглавляет тот самый… «Гаврила». Точнее, Новиков, все отношение к литературе которого доселе ограничивалось ролью вышибалы на учредительном собрании СПБ… Скажу честно – поверил не сразу».


Так хто «прихлебатель» и «прикорытник»?
Асіповічы2005

Литсовет: "Крытыка твораў Міхася ЮЖЫКА", Южик М.



"Крытыка твораў Міхася ЮЖЫКА"
http://www.litsovet.ru/index.php/material.read?material_id=540827


(Сабраў у адзін файл крытычныя артыкулы пра мяне з прамінулага жыцця, калі яшчэ друкаваўся ў папяровых выданнях, а пісаць на мяне артыкулы не было забаронена начальствам абодвух літаратарскіх саюзаў.)

(no subject)

Міхась Южык

ЛіМаразм-new era-№64

Анатоль Зэкаў – чалавек з «чарвяточынай»




Працягваем, спадары, глядзець «Лiтаратура i мастацтва» № 24, 26 чэрвеня 2020 года, раздзел паэзіі.

Анатоль ЗЭКАЎ:

Захарка

Вакзал чыгуначны. Прымоўк ён
пад дахам, нібы пад плашчом.
На балалайцы, сам прамоклы,
іграў Захарка пад дажджом.

Пад шэсцьдзясят, а гэткі юны,
ён лашчыў музыкай наш слых,
па балалайчыных біў струнах,
як бы па струнах дажджавых.

Такі шчаслівы і натхнёны, —
здаецца, сам звінеў струной.
І перуновыя праклёны
ішлі, як хмары, стараной.

Хоць струны на дажджы намоклі,
ды не астылі ад ігры.
Як на канцэрце, ўсе прымоўклі, —
бы апусцеў вакзал стары.

Гучала музыка раскута,
а музыкант быў проста зух.
...Захарка музыкі не чуў той.
Ён на вайне яшчэ аглух.


Верш у цэлым мне спадабаўся. Найперш натуральнай мілагучнасцю і нязмушанасцю мовы. Бо паэт яе ведае з дзяцінства, а не ўнурыўшыся ў паручнікі ды слоўнікі.

Але, з іншага боку, мова Зэкава як бы застыла ў дзесяцігоддзях і нагадвае варыянт мовы яго маладосці, то бок 50 гадоў таму. Вясковай маладосці. І вершы такія ж – аддаленыя ды адцягненыя ад сучаснасці, ад нашых з вамі праблем. Мова Зэкава не развіваецца, а гарадская беларуская мова за паўстагоддзя крочыла адносна мовы вясковай маладосці паэта. Крочыла, рушыла, а ён і не заўважыў.

Няма гарадскіх краявідаў і тэм, як правіла, у большасці вясковых паэтаў савецкай пары. Гэта сімптом – яны не прынялі ды не зразумелі сучаснасць. Памятаеце бясконцы ланцуг вершаў пра малую радзіму ад чыноўніка Міхася Пазнякова? Такія справы.

Да таго ж Зэкаў аказаўся як чалавек “з чарвяточынай”, бо не дагадзіў “дэміургу” беларускай літаратуры, блогеру Новікаву:



З нейкі пор гэты законапарушальнік, гэты Новікаў, які прайграў чатыры адміністрацыйныя справы і быў амаль засуджаны па крымінальнай (артыкул “паклёп”), ды пазбег суду праз амністыю, – гэты дзіва-літаратар узяўся судзіць людзей менавіта за маральныя ўчынкі!

З сайта СПБ:



Так што Зэкаў падкачаў насамрэч, не дагадзіўшы законапарушальніку Новікаву – ён адклікаў свой подпіс у падтрымку Кудласевіча…
І смех, і грэх.

Служил Гаврила…или Кто остановит Новикова?

(no subject)

Міхась Южык

ЛіМаразм-new era-№63

Тэкст у цэнтры сусвету



“А ведь настоящая критика просто обязана быть текстоцентричной. Произведение – материал, с которым имеет дело литературный критик”.
Елена КИСЕЛЬ, кандидат филологических наук (з сайта СПБ)

Такім чынам, спадарыня Кісель, чыю цытату я прывёў зверху, павінна стацца асноўнай прыхільніцай “ЛіМаразма”. Бо ад чаго ж, як не ад тэкстаў, я і танцую не першы год? Менавіта ад тэкстаў, а не ад чыноўных рэгалій пісьменнікаў.

Аднак жа асаблівасць літаратурнага працэсу ў тым, што заўважаць пісьменніка пачынаюць толькі тады, калі ты стаіш на пэўнай прыступцы літаратарскай іерархіі. Будзь тое хоць постмадэрновы паэт Хадановіч,  выкладчык філфака. Толькі тады, калі чалавечыя лёсы так ці інакш ад цябе залежыць, з табой будуць хоць неяк лічыцца. А гэта ўжо якраз – па-за тэкстацэнтрачнасцю, за якую так дбае Кісель.

Звычайны ж паэт Беларусі рады ўжо хаця б таму, што яго раз ці два за год надрукуюць без усякай крытыкі і пашаны ў літаратурных выданнях.
І рубрыка “Лімаразм” руйнуе нашу стагадовую традыцыю – публікацыя “шараговага” паэта, быццам камень у імклівую Лету гісторыі. Мы даём нейкі розгалас тэкстам творцаў.

Аднак жа тэкстацэнтрычнасць –  падабаецца аўтарам толькі тады, калі ў ёй прысутнічае пахвальба твору, а іначай нам ніякай цэнтрычнасці не патрэбна.

Ужо колькі разоў разбіраў я графаманістыя вершы юрыста Глеба Ганчарова, па каменьчыку і каліўцы, можна сказаць, раскладваў для самых някемлівых. Аж не! Не падабаецца Ганчарову! А падабаецца тупая пахвальба ад блогера Новікава, якому Ганчароў нібыта – адзіны прыяцель, бо ўсіх іншых гаротны блогер згубіў праз свой невыносны характар.



Вось і наталяецца Ганчароў фальшывым ялеем ад чалавека, цана слову якога – грош. Грош-цана то бок, бо менавіта за словы на сваім блогу ён і быў неаднаразова засуджаны Чаргінцом і не толькі.
Не, калі прыемна на сябе наляпіць ацэнкі паклёпніка – то сцяг Ганчарову ў рукі.



Спрабуем гэтым разам агледзець паэзію нумара “ЛіМ” ад 26 чэрвеня 2020 года. Там, пад важкай падборкай літаратурнага чыноўніка Зэкава, ёсць адзіны верш Святланы Якубоўскай, невядомай для мяне паэткі.



Святлана ЯКУБОЎСКАЯ

Не сталі на калені!

Вятрыска смерці ў час вайны
Зрабіў удалы свой унёсак:
Браў у палон людскія лёсы,
Загартаваныя ў агні.

Над імі дзейсніў жорсткі суд,
Пераплаўляючы усмешку
У кроплі болю і пакут —
Пад ім жыцця стагнала сцежка.

Пад ім расхрыстаны быў свет,
Калісьці створаны з любові,
Распяты Божы запавет,
Бароў, гаёў святая мова.

Ён крыжаванку разрываў
Шчаслівых дзён, на плён багатых,
Крывёю чорнаю пісаў
Трагічных дзей нямыя даты.

Аблічча ката ён набыў
І сілу над зямной акрасай
Самотай горкай ахрысціў
Сюжэты ўсіх дзіцячых казак.

На крылцах кветак варажыў,
П’ючы іх светлую надзею,
Якая пакрысе ніцела,
Лірычны страціўшы матыў.

Кахання фарбы выкрадаў
І сонейка садзіў за краты.
Варожай птушкай узлятаў,
Скакаў заўзята ў такт гарматаў.

Ён скавытаў у кронах дрэў,
У лабірынтах хмурных вуліц.
Паставіў прыгажосць пад кулі,
Ды на калені — сіл не меў!


Калі хто незнаёмы з маім творчым метадам, то нагадаю, што чорным я пазначаю самыя сумнеўныя месцы, а падкрэсліваннем – удалыя.
Такім чынам, самае ўдалае месца, адзінае удалае месца ў вершы – “Ён  скавытаў у кронах дрэў”. Гэта пра вецер.

Але ж менавіта з ветру задае спадарыня Якубоўская фальшывы пафас: “Вятрыска смерці ў час вайны”, бо вятрыска – гэта ласкавае нешта і прыменшанае. Таму вецер вайны – “вятрыскам” быць апрыёры не можа. А як пачала няправільна паэтка – так і вяла ўвесь верш, асноўныя недахопы якога:
1. Мнагаслоўе
2. Каравасць мовы
3. Нятрапнасць метафар
4. Неадпаведнасць зместу выснове (увесь вялізны твор “вятрыска” здзекаваўся з прыгажосці, яе ператвараючы ў пыл, але, паводле аўтаркі, паставіць “на калені – сіл не меў”!)
І дзе логіка, скажыце вы мне? Цягам усяго верша паэтка паказвае менавіта жудасную сілу “вятрыскі смерці”, яле ён – не меў сіл!
5. Лаканічны і трапны выраз, без залішняга гаварэння, якое адводзіць ад сутнасці – адзначаны мной: “Ён скавытаў у кронах дрэў”.

І не трэба, аказваецца, агарод гарадзіць. Аднак вось напісаць сцісла і пры гэтым трапна і паэтычна, аказваецца, і ёсць самай складанай задачай усіх вершатворцаў. На злаякаснае мнагаслоўе пакутуе і згаданы мной Глеб Ганчароў.

Такія, спадары, першыя ўражанні ад апошняга нумара “ЛіМа”, які вывешаны на сайце холдынгу “Звязда”. А нумар прысвечаны – Кузьму Чорнаму.

Беларускія выданні ўвогуле характэрныя тым, што тут існуюць такія паняцці, кропкі вымярэння ды ідалы, якіх ты нідзе больш не сустрэнеш у інфармацыйнай прасторы. Зайдзі ў велізарнае шырачэзнае Сеціва – ну зусім жа пра іншае там гамоняць. Вернешся назад у беларускія выданні – свой, амаль прыдуманы і ніяк не перасечаны з рэальнасцю свет.
Адным словам, цікава.


Яшчэ па тэме:

Міхась Южык, ЛіМаразм-468, “Праслаўленыя лімаўскія рэдактары”

(no subject)

Міхась Южык

ЛіМаразм-new era-№62




Блогер Новікаў выцеснены з актыўнай прасторы

Каля года не абнаўлялася рубрыка “ЛіМаразм”, хоць нейкія меркаванні я выказваў у відэаблогах.
Але адбылося настолькі многа пацешнага, што давялося зноў узяць пяро і пагаварыць.

1. Мікалай Чаргінец выдаліў скандальны сайт Новікава з пляцоўкі “бай”, выцесніў у аддаленую немарач сусветнага Сеціва.
Сайт, які і раней нагадваў псіхатэрапеўтычны дзённік аднаго чалавека, цяпер ужо цалкам і напоўніцу страціў чытачоў і каментатараў. Апроч Глеба Ганчарова, юрыста, які асядлаў сайт Новікава для сваёй творчай раскруткі.




Ганчароў лічыць сябе выбітрым творцам, а “псіхолаг” Новікаў умела раздзімае гэты славалюбны пажар графамана. Аднак наша рубрыка памятае разборы твораў Ганчарова, ад якіх валасы ў аналітыка дыбарам станавіліся, настолькі там было ўсё бяздарна ды непісьменна.
Зрэшты, скажы мне, хто твой сябар, і я скажу, хто ты.




2. Мікалай Чаргінец прама ці ўскосна змусіў Новікава з’ехаць са Смалявіцкага дома ў родны Гомель, дзе ён пасяліўся, я так разумею, у кватэры дзяцінства.
Больш за год таму па амністыі была зачынена крымінальная справа супроць Новікава па артыкуле “паклёп”, які той чыніў на Чаргінца. Новікаў падаў прашэнне, каб яго вызвалілі па амністыі прынамсі ад лавы падсудных.
Аднак Чаргінец указаў на сайце СПБ, што, скарыстаўшыся амністыяй, Новікаў практычна прызнаў сваю віну ў крымінальным злачынстве.





І што, вы думаеце, зрабіў адстаўны маёр Новікаў, цудам пазбегшы суду? Утаймаваўся? Уціхамірыўся ды пакаяўся? Не, ён працягнуў абражаць Чаргінца на сваім сайце-блогу, перабазіраваўшыся ў Гомель.
Аднак у правасуддзя доўгія рукі – Чаргінец дастаў гарапашнага маёра і на малой радзіме, выйграўшы суд па адміністратыўнай справе. І Новікаў, ужо каторы раз, будзе плаціць немалыя, як для пенсіянера, грошы на карысць генерала. А яшчэ і пакрые выдаткі на праезд Чаргінца з Мінска да Гомеля.



Лепшы “сябар” Новікава, бяздарны паэт Валера Грышкавец, назваў таго “агрэсіўным нулём”. Гэта, бадай, трапна і вобразна.

“Нуль без палочки – агрессивный нуль” (Валерый Грышкавец, сайт СПБ)

Новікаў не крытык, не літаратар – ён фрык ад крытыкі, накшталт рэпера сярод сур’ёзных класічных музыкаў. Прычым сам гэта ведае.